Toen de nevel was opgetrokken toonde het landschap de contouren van Herberg de Troost in volle glorie. Ik liep er vaak voorbij, maar nooit opende ik de deur. Tot vandaag. Voorzichtig duwde ik de klink omlaag. Ik keek en er was geen ontkomen aan. Hier wilde ik zijn. De vlammen van de hoge openhaard weerkaatsten op de warme houten vloer en het rook er naar verse soep. Ik voelde hoe moe ik was, leunde achterover en strekte mijn benen. De waard glimlachte vriendelijk en knikte bemoedigend. Het was goed.
Ik ging hier de nacht doorbrengen. Dat stond vast.
Die weldadige gedachte maakte me loom en rustig.
Ik warmde me aan het vuur en nam een slok.
De wereld buiten kon niet verder weg zijn.
Door het raam zag ik langs de weg een eenzame straatlantaarn onder een mistige maan.

Welkom in Herberg de Troost.